Blog

Ik bleef je maar tegenkomen, ‘moeten we dat niet vragen?’

5 minutes

1. Weet je nog hoe we als kinderen speelden? We gingen naar buiten en jij klom in een boom. Ik stond op de grond, mijn tenen in het gras, en riep nog ‘moeten we dat niet vragen?’

2. We speelden bij jou thuis, want bij jou was het opgeruimd. We waren alleen en we wilden knutselen. Ik had een schaar gevonden en jij een mooi stuk vliegerpapier. Blauw. Je moeder had het die dag gemaakt voor een project. Maar dat wisten we niet. Jij zette de gele schaar er al in, en ik vroeg nog ‘moeten we dat niet eerst vragen?’

3. We deden mee aan een schoolproject over homoseksualiteit. Voor weken was de hele school seksueel verward. De hoofdrollen van het theaterstuk waren voor de gevaarlijke jongeren van de mavo locatie. Een was groot en luidruchtig, de ander had aardbeirood haar en slechte tanden. We stonden bij het muzieklokaal en je wilde me laten horen dat je kon drummen. Je speelde een homo in het stuk en wilde me laten zien dat je heel hard kon slaan. Dat je indruk kon maken. Ik zei onhoorbaar, ‘moeten we dat niet vragen?’

4. Ik was op een feestje waar ik eigenlijk niet wilde zijn. Jij was daar dj en voelde je op je gemak. Naast mij zat Bob, en Bob had alleen maar kleding aan met een schaakbordpatroon. Broek, blouse, jasje, schoenen en zelfs zijn riem. Bob zat te blowen. Of ik ook wilde, ‘Nee, dankuwel.’ Hoe ik mijn ouders nog had gevraagd of ik wel mocht, niet een keer maar zelfs drie. En iedere keer, ‘natuurlijk, en half 11 ben je thuis.’ Ik zwaaide naar Bob toen mijn vader voorreed om me op te halen.

5. We waren in Maastricht voor school. We hadden een opdracht en ik wilde het graag goed doen, maar er waren zoveel vragen dat we het nooit allemaal konden doen. Mijn beste vriendin durfde alles. We kochten een appeltaart en klommen op de ruïnes van de oude stadsmuren. Daar, met uitzicht, deed ze voor het eerst oogpotlood bij me op en gebruikten we mijn biebpas om de taart te snijden. Ik heb nooit gevraagd of het wel mocht.

6. In Sint-Petersburg kwamen we aan in het hostel, nog geen 24 uur nadat ik met koorts het vliegtuig in stapte. Jij was dingen aan het regelen, jij durfde alles. Jij had het vliegtuig en onze slaapplekken geregeld en ik was bang. Ik raakte aan de praat met een jonge Rus. Of we op dakentocht wilden, niet helemaal legaal, om Sint-Petersburg bij nacht te zien. ‘Limited time only!’ Jij was teleurgesteld in mij. Maar ik wilde het eerst even aan mezelf en mijn hoogtevrees vragen.

7. Ik was alleen op reis, want ik was nooit ver genoeg gegaan. Vrienden vonden mijn avonturen laf en jij, jij vooral. Ik besloot je te bewijzen dat ik onbevreesd was. Voor ik het wist, had ik een Venezolaanse bankier uit Londen aan de haak geslagen en dansten we in het centrum van Florence op muziek die alleen wij konden horen. Later stonden we samen voor de spiegel. ‘I like how we’re both not perfect’, en ik begreep dat hij me niet begreep.

8. Ik woonde in Parijs, want ik wilde mezelf tijdelijk ontwortelen. Ik was mijn geloof in de liefde verloren en bracht mijn dagen door in de stad van de liefde. Ik kwam jou tegen en jou en jou. Ik bleef maar de jij tegenkomen die me steeds weer confronteerde met mijn eindigheid. Tot de dag dat ik een gigantische nepbontjas kocht, een pakje sigarillo’s en mijn rode lipstick als wapenuitrusting begon te dragen. Na iedere teleurstelling streek ik voor de Notre Dame op een muurtje neer met mezelf. ‘Het was weer zo’n dag, Dame’, zei ik met de kringelende rook naar jouw torens. In mijn kostuum van een onafhankelijke vrouw kon ik eindelijk de ruimte voelen die ik mezelf altijd had ontzegd.

9. ‘Moeten we dat niet vragen?’ vroegen ogen me daarna wekelijks, dagelijks. Ogen die twinkelen met een klein ontzag, een sprankeltje bewondering. ‘Moeten we niet vragen of we wel groot mogen zijn? Moeten we niet vragen of het leven niet even leuk mag zijn? Moeten we niet vragen of we genoeg zijn?’

Photo by JOHN TOWNER on Unsplash
Wat we niet deden met Oud en Nieuw
0 Be the first to like this post!

You Might Also Like

No Comments

    Leave a Reply